Vreemd zijn doet geen zeer
Lentefris jeugdtheater voor de krokusvakantie
27/02/2017 - Filip Tielens en Wouter Hillaert - De Standaard

Drie nieuwe theatervoorstellingen laten kinderen op een speelse manier nadenken over die typisch menselijk angst voor het onbekende.

Van Spinrag in Kortrijk tot het Krokusfestival in Hasselt: over heel Vlaanderen valt er tijdens de krokusvakantie prikkelende kunst te beleven voor het kleine grut. Wij gingen kijken naar enkele nieuwe theaterproducties die afgelopen weekend hun première beleefden. Hoewel Helena, De passant en De schaar van de tsaar esthetisch erg van elkaar verschillen, hebben ze wel één thematiek gemeen: onze angst voor het onbekende en ons verlangen naar een veilige plek. Het vluchtelingenthema resoneert in deze drie producties, maar vormt slechts de aanleiding om het te hebben over meer universele onderwerpen, zoals liefde, thuiskomen en integratie. Kinderkunst met een boodschap, maar dan telkens verpakt in een lentefris, fantasierijk jasje.
Zo is er de bloedmooie Helena. Zij hunkert naar Troje, die onbekende maar mythische plek aan de overkant van de Egeïsche zee. Het gras is er groener, de mannen zijn er verfijnder en de feesten wilder, zo heeft ze horen zeggen. Maar ernaartoe vluchten kan niet. En dus moet Helena wachten tot de Trojaan Paris op een nacht aanspoelt. Dolverliefd volgt ze hem naar zijn beloofde land van melk en honing, niet beseffend dat ze daarmee tien jaar oorlog zal ontketenen tussen de Grieken en Trojanen.
Met Helena maakt het Antwerpse figurentheater FroeFroe een straf staaltje totaaltheater. Altijd fijn bij FroeFroe zijn de sterke, soms stoute personages. Ook deze Helena is geen doetje. Ze rebelleert zoveel ze kan, maar uiteindelijk beseft ze dat ze, als object van begeerte, weinig in de pap te brokkelen heeft. It’s a man’s world.

Bromance
Zoals Helena een warme thuishaven zoekt in de armen van Paris, zo zoeken de vier stoere kerels uit De passant die bij elkaar. Met hun inboedel in houten valiesjes draven Boris Van Severen, Robbert Vervloet, Ephraïm Cielen en Helder Seabra kriskras over het podium, als vluchtelingen op de dool. Ze bouwen een pop-uphuis met alleen maar fluogeel touw, musketons en tegengewichten. Een tijdelijke woonst in hun nomadische leven of een vaste thuis vanwaaruit ze een nieuw leven kunnen opbouwen?
Regisseur Michai Geyzen gunt de vier personages in deze woordloze voorstelling een knusse bromance, maar laat hen ook genadeloos iemand ‘wegstemmen’ uit het huis. Of hoe je door Big brother na te spelen de asielcrisis kunt uitleggen aan kinderen.

Wie is de baas?
Hoe een thuis ook te beklemmend kan zijn, kan je zien in De schaar van de tsaar. In dit stuk hebben de Papa, de Mama en het Kind een bizar universum bedacht, met vaste rituelen en omgangsvormen.
Plots spoelt er een levend wezen aan. Is het van elders of van ons? Mag het meespelen? Mag het aan de regels tornen, en er zelfs nieuwe opleggen?
Territorium, autoriteit, normaliteit, identiteit, integratie: De schaar van de tsaar vertaalt zowat alle grote kwesties in het klein. Die kunst van de vereenvoudiging weet regisseur Freek Mariën in zijn erg gelaagde en geslaagde tekst treffend te vatten. ‘Wie is de baas?’: meer dan deze vier woorden heeft hij niet nodig om een complex vraagstuk als migratie kraakhelder inzichtelijk te maken voor kinderen.

Recensies