Jonge koppels met een kinderwens moeten deze bijzondere Watou toch maar eens gaan bekijken.
20/01/2011 - Wouter Hillaert - De Standaard

Jonge koppels met een kinderwens kunnen de nieuwe kleuterproductie van Laika en BonteHond beter mijden. Die leert dat niet de puberteit van hun aanstaande telgen de uitdaging wordt, maar hun kleutertijd.

In Watou heet die kleine tiran Watou. Expressief, overaanwezig, theatraal: een volbloed acteur. Stapt parmantig over en weer over de scène, begint uit het niets te dreinen, stuurt daar een knipoog achteraan. Hij charmeert en irriteert tegelijk: de kern van zijn gewiekste aard.

En mocht hij nog gewoon de hoofdrol spelen. Nee, hij regisseert die ook. Met een rijzweepje als scepter schalt hij zijn wensen uit. 'Watou wil een boterham!', 'Watou heeft een pijntje!' Het zijn geen vragen, maar verordeningen.

Telkens worden ze ingeleid door de magische formule 'mamaaaa, papaaaa', die Jo Jochems uitlengt met een Franse, nasale slag. Draven meteen op: een gezette moeder (Feike Looyen), een strakke vader (Gert Jochems). Het zijn van Watous bewind veeleer de rekruten dan de bevelhebbers. Hij bindt ze vast en voedt ze op.

Die rolomkering is niet nieuw, maar regisseur Noël Fischer gaat er spitsvondig mee om. Als Watou ook beleg op zijn boterham wil, spuit ma er prompt een hele bus ketchup over leeg. Watou riposteert met het bekende 'hapje voor mama, hapje voor papa'. Als macht een spelletje is, is het kerngezin zijn eerste speeltuin.

Je voelt meteen dat hier vertrokken is van improvisaties rond herkenbare thuissituaties. De kunst is dan al die scènetjes in één spanningsboog te passen. En daar laat Watou nog gaten vallen.

Maar de kracht van Watou is zijn soevereine stijloefening: bleke schmink, ogen als zwarte vegen, rolkragen van papier, kostuumpjes die het midden houden tussen Versailles en Parijse dada. Het is punk en gothic kitsch, voor de onberekenbare behaagzucht van elke kleuter.

Jo Jochems speelt met die burleske aankleding als een vis in het water, maar uiteindelijk gaat Watou toch vooral over beide ouders. Hoe met zoveel jeugdige branie omgaan? Mama en papa nemen ontslag, komen toch weer terug. Uit liefde en voor wat meer emotionele diepgang in de voorstelling, maar niet voor een happy end.

Opvoeden is opgevoed worden. Jonge koppels met een kinderwens moeten deze bijzondere Watou toch maar eens gaan bekijken.