Huiveren in een verlaten liftenfabriek
21/04/2005 - Elke Van Campenhout - De Standaard

HET is moeilijk uit te maken waar het slot ligt waarin dit stuk zich afspeelt. Maar het is er donker als in een nachtmerrie, vochtig en koud, geregeerd door irrationele angsten. Slotis de herschrijving van La mort de Tintagiles van de symbolistische schrijver Maurice Maeterlinck. Bart Moeyaert maakte van deze zware tekst een huiveringwekkend horrorverhaal voor jongeren, dat Bart Van den Eynde van Laika in scène zette in een verlaten liftenfabriek.
Het werk van Maurice Maeterlinck vindt maar zelden zijn weg naar het podium. Misschien heeft dat te maken met de mystieke situering van zijn stukken (mistige kastelen, uitgestrekte wouden) of met de symbolische thematiek, die de personages doet oplichten als schimmen uit het onbewuste. Lezers en toeschouwers dreigen dan weer te verdwalen in de vaak wat wollige verhaalopbouw.
In de vertaling van Bart Moeyaert wordt de tekst echter onverwacht prangend. Het verhaal van de kleine Tintagiles, die om onduidelijke redenen wordt teruggebracht naar het Eiland, waar een wreedaardige koningin de plak zwaait, is bij momenten ijselijk akelig. Zijn zus en grootvader proberen hem uit alle macht voor het onvermijdelijke te behoeden: te worden opgeslokt in het donkere slot, waaruit nog nooit iemand is weergekeerd.
De locatie en de belichting maken de mysterieuze sfeer van Maeterlincks tekst onverwacht tastbaar. Het is niet moeilijk om je bij het labyrint van buizen, gangen en passerelles een donker hol in te beelden, waarin kinderen spoorloos kunnen verdwijnen.
Dramaturgisch blijft Slot wat in het slop steken. De eindeloze scène waarin het zusje van Tintagiles helemaal alleen tegen haar eenzaam opgesloten broer in een onzichtbare kamer staat te praten, is tekstueel niet sterk genoeg om de spanning hoog te houden. Ook de spelers lijken soms niet goed hun weg te vinden in het dromerige materiaal. De kleine Tintagiles staart wat verweesd de ruimte in, de zus gooit het op spontaan naturalisme, terwijl de grootvader een plechtige stijl hanteert. Daardoor krijgt de enscenering iets onevenwichtigs, wat de sfeer een beetje ondermijnt.