Tutto fa brodo: een Don Quichot die zich richt tot de hedendaagse mens
24/10/2019 - Andrea Marcheselli - Gazzetta di Modena

MODENA. Het Vlaamse gezelschap Laika is gespecialiseerd in ‘theater van de zintuigen’. In zijn voortdurende zoektocht naar verrassingen die de wereld te bieden heeft, laat het zich niet afschrikken door technische, ruimtelijke of inhoudelijke grenzen. In Modena zagen we van Laika voorstellingen die de relatie met voedsel bevragen, in ander werk ontstaan ideeën vanuit de reflecties op kleuren, geuren of verhalen.

Tutto fa brodo, een creatie met de studenten van de theaterschool Iolanda Gazzerro van de Emilia Romagna Teatro Fondazione (ERT), is het resultaat van een workshop die gedurende de zomer plaatsvond onder leiding van regisseur Michiel Soete en theatermakers Peter De Bie en Jo Roets, het duo dat Laika artistiek leidt. De voorstelling, is te zien in het Teatro delle Passioni van 15 tot 27 oktober en leest als een patchwork gebaseerd op Don Quichot van Cervantes. De klassieker is herzien en aangepast vanuit de noodzaak om het over de hedendaagse mens te hebben, gezien die per slot van rekening nog steeds worstelt met dezelfde gevoelens, hartstochten en reacties.

Dit meesterwerk van de Spaanse literatuur is dan ook méér dan een grappige en ironische roman. Het is een onderzoek naar de mechanismen die aan de basis liggen van het meest intieme menselijke gedrag, een metafoor voor de zoektocht naar de identiteit van de moderne mens die moeite heeft zichzelf terug te vinden in de vervreemding die hem is overvallen door de toenemende afstand tot zijn natuurlijke aard. Op het podium levert dat flitsen op van anekdotes en paradoxen die uit de tekst van de zestiende eeuw komen maar op hedendaagse situaties worden betrokken en ons zo engageren, raken en misschien kwetsen.

De overwegend humoristische insteek van de enscenering sluit geen intens dramatische momenten uit, zoals dat ook gaat in het echte leven. Net als in de verhalen van Asterix mondt alles uit in een ultiem diner dat als vergaarbak van de opgeroepen gevoelens fungeert en indien geen ‘vertering’ dan toch een katharsis mogelijk maakt.

Het menu is samengesteld op basis van de behandelde personages en thema’s. Op de bühne worden belangrijke momenten van het leven geconsumeerd onder de vorm van boeken die garen en verschroeien in de oven. Maar zoals in een barok meesterwerk is alles slechts fictie, visuele misleiding, want eigenlijk zijn de gerechten die Peter De Bie uitdacht in al hun eigenaardigheid behoorlijk lekker. Het culinaire spoor loopt volledig in lijn met wat er op de theaterscène zelf gebeurt, de kijker wordt een steeds actiever deelgenoot van de voorstelling.

Het resultaat wordt vanzelfsprekend beïnvloed door de jeugdigheid van een aantal studenten van de theaterschool, maar desondanks bevestigt het door Laika bedachte concept eens te meer het theatrale genie van een gezelschap dat behoort tot de meest interessante van de hedendaagse Europese scène. Laika’s theater loopt niet het risico gedateerd te raken, omdat het voortdurend mee-evolueert met de wereld rondom. Deze alertheid zorgt ervoor dat het theater niet alleen overleeft, maar bewijst dat zijn bestaan een noodzaak blijft.

Bron