Stoere zus kan broertje niet redden
20/04/2005 - Eddy Vaes - ZONE 03

Maar een Belg kreeg ooit de befaamde Nobelprijs voor literatuur: Maurice Maeterlinck in 1911. Hij woonde in Gent en schreef in het Frans. Laika speelt nu zijn stuk De dood van Tintagiles dat ze veranderen in het Slot. Het gaat over een boze koningin die in de toren van een kasteel, 'een slot' dus, woont en daar zijn nogal veel gesloten deuren. Bart Moeyaert wilde het aanvankelijk vertalen, maar de taal van Maeterlinck klinkt vandaag niet meer zo vlot. Hij heeft het stuk dan maar herschreven, 'hertaald' zonder aan het verhaal te prutsen.
Zus Ygraine en grootvader Aglovale waken bij de slapende Tintagiles en willen niet dat het kind wordt weggehaald door de koningin. Niemand heeft de koningin hooit gezien, maar iedereen denkt dat ze heel oud is en niet mooi. Ze woont helemaal alleen in die toren, 'in dat schimmentheater', diep in de vallei, 'zo diep dat er geen lucht meer bij kan' zegt grootvader. Niermand weet ook waarom ze af en toe een kind opeist. Grootvader heeft een groot zwaard waarmee hij gevaarlijk gaat zwaaien om zijn kleinkind te beschermen. Maar als hij geluiden hoort die dichterbij komen, is hij niet meer zo stoer. Hij heeft al vaker klappen gekregen van de koningin. Zijn hoofd zit vol littekens, hij weet dat hij tegen haar macht niet kan opboksen. Maar Ygraine neemt het zwaard van hem over en blijft flink ook als er oorverdovend lawaai achter de deur. Op een morgen is Tintagiles toch verdwenen tijdens hun slaap. In de verte horen ze zijn stem in de gangen van het kasteel. Ygraine gaat op zoek naar haar broer. Zij meent zijn stem te horen en vindt de deur waarachter hij zit opgesloten. Heel lang blijven ze door de deur met elkaar praten en smeken. 'Als je de deur op een kier kreeg... een kier is genoeg, ik ben zo klein' smeekt de jongen tot zijn stem wegvalt. Zij blijft nog lang tegen hem praten om haar innerlijke kracht en liefde te tonen.
Dit is geen vrolijk stuk, Maeterlinck is nogal zwaar op de hand. Er zit ook niet veel actie in, want volgens hem zit alles van waarde binnen in ons hart. Maeterlinck kijkt graag in de diepte van hart en ziel en is altijd op zoek naar mysteries. Slot is niet zo'n sterk stuk, maar het is wel een bloedstollend mooie locatievoorstelling in deze doolhof van een oude liftfabriek. Licht en klank, soms flink vervormde klank, maken dit tot een betoverde wat griezelige omgeving, waar alles galmt zoals in de gangen van een kasteel. Als locatieproject is het zeer overtuigend en misschien is dat wel de enige geschikte plek voor deze poëtische en mysterieuze thriller. Mooi spel van Tim David, Bart Slegers en Anna Vercammen.