Een picknick die gruwelijk ontspoort
Theatergezelschap Laika doet nadenken over eten op Zomer van Antwerpen
16/07/2016 - Dorien Knockaert - De Standaard

Een massapicknick met stadsgenoten is altijd een goed idee, en theatergezelschap Laika heeft al bewezen dat het spannende én smakelijke maaltijden kan ensceneren. Zijn ‘Piknik Horrifik’ ontspoort: wat begint als een paradijs, wordt een slachthuis. Maar de worst blijft smaken.

Het is de firma Paradise Inc. die je in Hoboken ontvangt op een door bomen omzoomd terrein. Stralend van geluk heten de geüniformeerde arbeiders je welkom: ze zullen vanavond een tuin van Eden creëren. Hun inspiratie daarvoor halen ze uit de schilderkunst: er wordt een geknutselde boom aangesleept, een fontein gebouwd, grasmat uitgerold, en de arbeiders nemen elk hun positie in voor een paradijselijk tableau vivant. Het publiek schuifelt er wat ongemakkelijk tussen, tot de decorstukken openklappen als picknicktafels. Al snel zit je met een achttal tafelgenoten te aperitieven.

Er is dragonsoep om uit te delen, en die is zó lekker dat je even niet goed let op de arbeiders van Paradise Inc. Zij bouwen voort, tussen en over de etende mensen door. Er verrijst iets wat op een graansilo lijkt. En een kabelbaan – of is het een slachtlijn? Het paradijs wordt een voedingsindustrie die groteske vormen aanneemt, maar die we wel degelijk kennen uit de werkelijkheid. De boom, die er toch al niet gezond uitzag, zou weleens de laatste boom op aarde kunnen zijn, maar wordt met groot enthousiasme opgebruikt.

Intussen blijf je de producten van Paradise Inc. eten. Aanvankelijk schotelen de acteurs je vruchtbare grond en ‘boomworst’ voor, maar dan komt er mensenvlees in het spel. Ter geruststelling: de grond smaakt naar olijven en bonen, het mensenvlees naar seitan. Regisseur/chef-kok Peter De Bie en zijn team kunnen vindingrijk vegetarisch koken.

Aanvankelijk schotelen de acteurs je vruchtbare grond en ‘boomworst’ voor, maar dan komt er mensenvlees in het spel.

Het is de firma Paradise Inc. die je in Hoboken ontvangt op een door bomen omzoomd terrein. Stralend van geluk heten de geüniformeerde arbeiders je welkom: ze zullen vanavond een tuin van Eden creëren. Hun inspiratie daarvoor halen ze uit de schilderkunst: er wordt een geknutselde boom aangesleept, een fontein gebouwd, grasmat uitgerold, en de arbeiders nemen elk hun positie in voor een paradijselijk tableau vivant. Het publiek schuifelt er wat ongemakkelijk tussen, tot de decorstukken openklappen als picknicktafels. Al snel zit je met een achttal tafelgenoten te aperitieven.

Er is dragonsoep om uit te delen, en die is zó lekker dat je even niet goed let op de arbeiders van Paradise Inc. Zij bouwen voort, tussen en over de etende mensen door. Er verrijst iets wat op een graansilo lijkt. En een kabelbaan – of is het een slachtlijn? Het paradijs wordt een voedingsindustrie die groteske vormen aanneemt, maar die we wel degelijk kennen uit de werkelijkheid. De boom, die er toch al niet gezond uitzag, zou weleens de laatste boom op aarde kunnen zijn, maar wordt met groot enthousiasme opgebruikt.

Intussen blijf je de producten van Paradise Inc. eten. Aanvankelijk schotelen de acteurs je vruchtbare grond en ‘boomworst’ voor, maar dan komt er mensenvlees in het spel. Ter geruststelling: de grond smaakt naar olijven en bonen, het mensenvlees naar seitan. Regisseur/chef-kok Peter De Bie en zijn team kunnen vindingrijk vegetarisch koken.

Voor deze productie oefenden ze zich in worsten van de meest uiteenlopende grondstoffen. ‘Worsten zijn de rode draad in de maaltijd omdat ze symbool staan voor onze consumptiemaatschappij’, zegt De Bie. ‘Ons eten is vaak zo ver afgedwaald van zijn oorsprong – is een worst wel echt vlees? En het sluit ook niet meer aan bij onze ware noden. Eten wordt vandaag geproduceerd om er geld mee te verdienen, niet om te voeden. Daar heb ik moeite mee.’

Peter De Bie maakt allang theater waarin eten een centrale rol speelt. Maar het is de eerste keer dat het ook óver eten gaat. Omdat hij ongerust werd over ons voedselsysteem? ‘Toch wel in toenemende mate, ja. Maar ik wil niet moraliseren. Daarom is het een voorstelling zonder tekst, en werken we er hard aan om er in de eerste plaats een gezellige, smakelijke avond van te maken. Je kunt mensen zoveel over eten vertellen als je wilt, het zal niet aanslaan als je ze niet verleidt.’

De aanzet voor Piknik Horrifik was het drieluik De tuin der lusten van Jheronimus Bosch, dat in de zestiende eeuw al waarschuwde voor overconsumptie: het schitterende centrale paneel beeldt een schijnparadijs af waarin mensen hun lusten botvieren. Op het rechterluik gaapt de hel.