Muzikaal afrodisiacum
21/02/2012 - Evelyne Coussens - De Morgen

Op tournee door Vlaanderen.Wat brengt mensen beter samen dan een heerlijke maaltijd? Vanuit die retorische vraag startte Peter De Bie enkele jaren geleden met zijn theatrale diners/culinaire theater. Het theater der 'zinnen' dat Laika-collega Jo Roets vooral in de talige betekenis invult, krijgt bij De Bie zijn volle zintuiglijke betekenis, vanuit de gedachte dat een mens met open poriën en papillen ook de geest opent voor de ander.In Opera Buffa blijft het echter niet bepaald des geestes, want hier worden culinair en erotisch genot aan elkaar gekoppeld. Don Giovanni (bas Peter Van Lierde) is de maestro van de keuken, die het vrouwelijk personeel van de feestzaal in extase brengt met zijn 'geheim recept'. Zijn trouwe knecht Leporello (Benny Ceuppens) mag vervolgens de brokken lijmen: bij de tafelgasten, de andere minnaressen én bij de gekrenkte ober Masetto (bariton Koen Janssen), die stilletjes verliefd is op Zerlina (sopraan Laurie Janssens). Maar Don Giovanni's love potion raakt uitgewerkt - na het zoveelste bedrog besluiten de dames tot zoete wraak. Dat alles steekt in een verfrissend muzikaal jasje, voorzien door Jan Van Outryve van Muziektheater Transparant, die Mozart aanvulde en bewerkte voor de elegantie van viool, de volle klank van een Hammondorgel en de opzwepende beats van de elektrische bas. Tekstbewerkers Jo Roets en Greet Vissers lieten grote delen van de Italiaanse aria's intact, maar schreven ook verbindende recitatieven in een speels Nederlands rijm. Die teksten zijn niet van suggestiviteit gespeend, net zo min als de outfits van de zangeressen/serveersters en het menu zelf, boordevol zwoele afrodisiaca. Een opwindend aperitiefje van gember? Een prikkelende risotto met zeekralen, een sensuele chocoladefondue? Check. Enige probleem is dat hetgeen rondom je gebeurt zo geestig en sprankelend is, dat je soms vergeet te eten.

Interactie

Eten is evenwel geen finaliteit. Zoveel bewijst de publieksopstelling - het publiek schuift bij aan lange tafels, maar in tegenstelling tot voorganger Cucinema is er in Opera Buffageen vooropgestelde kijkrichting. In de keuken vooraan kan je weliswaar via brede spleten binnengluren - een verwijzing naar De Bies 'peepshowmaaltijd' Peep and Eat - en bovenop de keuken bevindt zich het muzikale ensemble, maar de actie wordt verspreid over de hele zaal: de zangers rennen in en uit de keuken, gebruiken zijgangen en trappen of springen gewoon op de tafels. Die versnipperde focus maakt dat je aanvankelijk nog alles tracht te volgen, maar dat op een gegeven moment een beetje opgeeft, om je te richten op maaltijd- en tafelgezelschap, en op dat moment ontstaat de ware actie van Opera Buffa. Zelfs aan de meest stroeve tafels worden broodjes doorgegeven, schenken mensen elkaar bij, ontstaat een minimale vorm van interactie. De meest essentiële communicatie gebeurt aan de eettafel, dat wist Eric De Volder al.

Zorg voor detail

Alles klopt, alles is met de grootste zorg voor detail uitgevoerd, van de rode peper-oorbellen van de zangeressen tot de keuze van de waterkannen op tafels. In een superieure slotscène wordt de culinaire metafoor tot een uitermate intelligent, indrukwekkend en muzikaal-magistraal hoogtepunt gebracht. Uiteindelijk kunnen de dames Giovanni niet laten gaan. En uiteindelijk smelt Don Giovanni een laatste, finale keer voor hen. En het publiek massaal voor deze heerlijke Opera buffa.

Recensies