Als Bruegel een foodie was
15/07/2019 - Gilles Michiels - De Standaard

Theater De carnavaleske wereld van Bruegel tot leven wekken? Laika haalt in Bokrijk zijn verkleedkoffer, keukenshort en theatermachinerie boven en bespeelt er guitig alle zintuigen mee.

Als iemand de tegenstellingen van zijn tijd kon vatten, was het Pieter Bruegel de Oude wel. In zijn schilderijen clashen decadentie en armoede, cultivering en platvloersheid en wordt gefeest terwijl de dood om de hoek loert. De strijd tussen carnaval en vasten is bij uistek zo' n meesterwerk dat de samenleving van 450 jaar geleden in één beeld vat.

Als sinds april brengt het Openluchtmuseum van Bokrijk hulde aan de meester met de expo De Wereld van Bruegel. Ook Laika deed zijn duit in het zakje. Het theatergezelschap van Jo Roets en Peter De Bie draagt terecht de bijnaam 'theater der zinnen' en ontwierp een geurinstallatie en een foodtruck die de culinaire details uit het schilderij niet alleen historisch duiden, maar ook laten ruiken en proeven.

Twee usual suspects uit de 16de eeuwse volkskeken - de kruidige paradijskoek en het alcoholvrije Kleyn Bier - mag je proeven na het geinige openluchtspektakel dat Laika en Living History Bokrijk daar nu aan hebben toegevoegd. Tussen de passerende schapen en koetsen geeft Bravo! meneer Bruegel een actuele draai aan de kluchtige twisten uit het schilderij. Denk: vetgemeste bon vivants versus moderne foodies die dwepen met magere yoghurt en kurkuma, of businesslui die schaarse grondstoffen als dure handelswaar heruitvinden.

Potpourri

Zoals de schilder zijn samenleving een herkenbare spiegel voorhield - wat de expo tot in den treure herhaalt - wil ook Laika hete hangijzers niet schuwen. De vluchtige verwijzing naar pakweg milieuvervuiling zijn daarom geen openbaringen, maar ze hinten wel naar de mikpunten die Bruegels satirische penseel vandaag uitgekozen zou hebben. In deze potpourri worden ze erg smakelijk geserveerd, met een knappe soundtrack, memorabele kostuums en Abigail Abraham in operamodus als hoogtepunten.

En toch: tussen alle feestgedruis zijn het de stille waters die de loop van het verhaal bepalen. Alleen het meisje aan de waterput ziet de reservoir van haar dorp krimpen. Als enkeling spreekt ze archaïsch Nederlands, alsof de menselijke zonden wel elke generatie worden doorgegeven, maar de oplossing al eeuwen in haar vergeetput blijft steken. Om maar te zeggen: lachen met Bruegel doe je altijd een beetje groen.

Recensies
15/07/2019
De Standaard
10/07/2019
Het Laatste Nieuws
06/07/2019
Gazet Van Antwerpen