Er loopt zo veel fout, ’t is een nooit opdrogende inspiratiebron'
All that is wrong: een post-puberale aanklacht
12/12/2012 - Heleen Debruyne - Zone03

Kilo’s krijt. Meer heeft de piepjonge Koba Ryckewaert (18) niet nodig voor een beklijvend proteststuk. De pers in binnen- en buitenland is er alvast wild van. Nochtans laat Koba haar stem niet een keer horen. Zij, haar manusje-van-alles Zach en haar neergeschreven gedachten zijn toch indringend als de pest. Zonder een zweempje sensatiezucht.
All that is wrong, heet de voorstelling. En dat is heel wat, volgens jullie.
Zach Hatch (22): ‘ Zeg dat wel. De eerste try-out duurde vier uur en we hadden niet genoeg plaats om alles op te schrijven.’
Koba Ryckewaert: ‘Ik wil echt ooit een hele grote kamer volschrijven met àlles wat verkeerd loopt. Van milieuvervuiling tot het neoliberalisme en nog veel meer. Weet iemand daar een goede plek voor?’ (lacht)
Hatch: ‘Het onderwerp is echt een onuitputtelijke bron van inspiratie, dat is boeiend. Daarom maken we elk stuk ook elke keer een beetje anders.
Ryckewaert: ‘Hier in België kunnen we het bijvoorbeeld hebben over Bart De Wever en GAS-boetes.’

ROZE PONY’S EN REGENBOGEN
Jullie zijn dus kwaad op de wereld?
Ryckewaert: ‘Ja. Maar minder dan vroeger. Ik ben niet meer kwaad op de ‘volwassenen’, want ik ben er net zelf eentje geworden. Ik analyseer liever wat er misloopt in deze wereld. Zonder vingerwijzingen.’
Hebben jullie het gevoel de stem van een generatie te zijn?
Ryckewaert: ‘Een beetje wel. Onze generatie kan alles te weten komen, dankzij het internet. Beslis dan maar eens wat je moet gaan doen. Ik heb me ook echt verdiept in alle mogelijke mistoestanden, ik zat me constant op te winden. Dat is zo vermoeiend. Soms moet je gewoon gaan dansen en er niet meer aan denken. Maar dan voel je je weer schuldig. Ik moet mijn hoofd soms uitzetten.’
Maar wat is de volgende stap? Wat doén jullie?
Ryckewaert: ‘ We moeten de juiste keuzes maken. Ik ben zelf vegetariër, ik koop bepaalde merken niet meer, ik drink geen Coca-Cola. Maar je weet dat het nog niet genoeg is. Heel frustrerend is dat.’
Hatch: ‘We moeten dringen een voorstelling maken over roze pony’s en regenbogen. Als contrast met al die zwaarte. Maar nee, eigenlijk vind ik All that is wrong niet deprimerend. Er komt toch een soort creatief antwoord op de vraag wat je kan doen.’
Ryckewaert: ‘Maar het stuk heeft toch geen duidelijke boodschap. We zijn niet moraliserend. Het publiek moet zélf nadenken’

GEEN ACTRICE
Er wordt geen woord gesproken op het podium. Waarom?
Hatch: ‘Ik sta soms zelf nog versteld van hoe boeiend het is om te kijken naar Koba’s geschrijf. Tijdens de repetities waren we soms bang dat het niet zou werken, als theater. Maar het verveelt nooit’
Ryckewaert: ‘Ik schrijf veel liever dan ik praat, en kan het ook beter. Alle tekst in All that is wrong is écht van mij, het is mijn boodschap. Daarom studeer ik ook talen. Ik wil trouwens helemaal geen actrice worden. Ik kan het me ook niet voorstellen dat ik ooit de teksten van iemand anders uit het hoofd moet leren. En een podiumbeest ben ik ook al niet.’
Je bent nochtans niet aan je proefstuk toe, als actrice. Bij Ontroerend Goed maakt je al Pubers Bestaan Niet en Teenage Riot. Kreeg je daarom een assistent
Hatch: ‘Ik zag Koba spelen in Californië en was zo wild van het werk van Ontroerend Goed, dat ik er iets aan wilde bijdragen.’
Ryckewaert: ‘Gelukkig, want ik ga zo op in het krijten dat ik verdwaal in mijn eigen woorden. Zach houdt zich bezig met de technische dingen, hij sleept extra schoolborden aan en zegt mij waar ik verder moet schrijven. Maar wat ik precies met theater wil doen? Dat weet ik nog niet. Ik ben wel gefascineerd door het medium.’

VERLEGEN MEISJE
Koba, jij groeide op met die voorstellingen van Ontroerend Goed. Wat doet dat met een puber?
Ryckewaert: ‘Ik kan me nu niet voorstellen dat ik het niét had gedaan. Ik zou een ander mens zijn. Verlegen, waarschijnlijk. Het meisje dat eeuwig langs de zijlijn staat toe te kijken, alles observeert.’
Dat doe je nu nog steeds: je observeert de wereld. En wat je daarvan vindt, deel je met het publiek. Hoe persoonlijk is dat?
Ryckewaert: ‘Ik zit niet in een rol. Het is Koba die schrijft. Mijn persoonlijk leven is onlosmakelijk verbonden met de rest van de wereld – en wat daar mis mee is.'