All That Is Wrong
04/09/2012 - Wouter Hillaert - De Standaard

Op scène verschijnt niet het type inpak-acteur dat met één grijns de zaal aan zijn voeten legt, wel een schriel meisje met bloswangen. Met stille overtuiging spiedt ze af en toe wel naar het publiek, maar spreken zal ze niet. Koba Ryckewaert schrijft. Met krijt. Op zwarte platen op de vloer. De hele voorstelling lang.

Flitsend spektakel is dan ook ver te zoeken. Ryckewaert en haar Engelstalige sidekick Zach Hatch vatten hun performance aan met eenold school diaprojector, voor kleine plaatjes van protest. Een betoging tegen de paus. Een anti-moslimmars. Een paar reclameslogans tussendoor. All That Is Wrong, in regie van Alexander Devriendt, wil het hebben over alles wat er fout loopt in de wereld.

In het jeugdtheater lijkt dat tegenwoordig al fout op zich. De doorsneejongere die je op scène ziet, vlucht steevast van de werkelijkheid weg, zijn puberhol in, waar dolle fantasie hem bevrijdt van zijn suffe ouders. Hier herinneren Laika en Ontroerend Goed eraan dat ook tieners wel eens een krant lezen. Dat het prille burgers zijn.

'Ik': het eerste krijtwoord verschijnt als een eenzame kras op een uitgestrekt niets zonder zin, maar zal aan het slot het brandpunt blijken van een universum. Wie is die ik? 'Belgisch', zo komt er naast te staan, maar met een vraagteken. 'Slank' wordt meteen geschrapt voor 'mager'. 'Geen anorexia', volgt er met een dikke streep. Verwonderlijk hoe een paar simpele woorden hele debatten kunnen actualiseren.

Steeds verder drijft Ryckewaerts gekras weg van dat 'ik', naar grote woorden. Honger. Nucleair afval. Multinationals. Misbruik. Wit op zwart staan ze te blinken, even naïef als verontwaardigd. Ze zijn zo groots geformuleerd dat er niets tegen te beginnen lijkt.

Maar langzaam neemt het schrijven zelf het over van de woorden. Ryckewaert gaat met haar krijt steeds manischer kerven, via de overhead zelfs de muren rond. Plooit ze ons therapeutisch haar stampende hoofd open, of is haar kerven al een eerste daad van verzet? Ontwapenend helder is het moment dat ze terugkeert naar haar lijstje multinationals. Aan wie zal ze voortaan weerstaan? Nike: check. Starbucks: check. Apple: mmm, een vraagteken. Coca-Cola: twijfel, maar dan toch een kruisje. Machtiger dan alle merken is hun consument.

Nee, vet cool is All That Is Wrong niet. Het beschrijft de publieke ruimte zoals de Egyptenaren hiëroglyfen zetten: om betekenis te geven aan de wereld. Als de volgende premières dezelfde noodzaak en oprechtheid uitstralen, wacht ons een prachtseizoen.