Aandoenlijk grappige thuiszoekers
31/03/2017 - Tuur Devens - De Bond

Daar staan ze, de vier mannen. Wat zielig ogend, de schouders scheef. Met hun houten koffers, van groot naar klein. Ze nemen elkaar op, eerst met de ogen, daarna ook letterlijk, ze schrikken elkaar af, ze werpen zich in elkaars armen, ze zoeken contact met onverstaanbare woorden, met gebaren, en met muziek. Ze laten in hun koffer kijken, eerst mag slechts één iemand piepen, daarna krijgen de anderen ook de kans. Ze rennen achter elkaar, ze willen elkaars koffer, maar dan toch niet. Boris Van Severen, Robbert Vervloet, Ephraïm Cielen en Helder Seabra dolen over de scène, ieder voor zich, daarna met zijn twee, met alle vier. Ze delen hun boterhammen. Als verdwaasde vluchtelingen zoeken ze een thuis, met fluogroene elastische koorden spannen ze een huis op. Het lijkt knus, maar ze werken elkaar op de zenuwen, de een na de ander verlaat al dan niet gedwongen het pand, ze vinden elkaar buiten.
In een mengeling van slapstick, dansante acrobatie en slungelachtige speelsheid met veel muziek en klanken beeldt het viertal heel helder en eenvoudig de vluchtelingenproblematiek uit. Wanneer voel je je thuis, wanneer verlang je naar een plek, wanneer ben je bang in je zoektocht? Zonder woorden, heel speels fysiek en met aandoenlijk beteuterde snoeten weten ze angst voor het onbekende indrukwekkend te brengen. Schrijnend én grappig! Regisseur Michai Geyzen levert een knap staaltje beeldend theater. De passant is (weer eens) zo'n Laika-productie die de komende jaren over de hele wereld kan rondtrekken.

Recensies